Het was 's avonds laat en we liepen na een avondje Kleine Komedie en een biertje op een terrasje, terug naar daar waar de fietsen stonden.Stonden. Ja. Dat bleek de juiste vervoeging van het werkwoord te zijn. Dat wil zeggen, de meervoudsvorm klopte niet, maar dat er één fiets weg bleek was overduidelijk. Uiteraard zochten we voor de zekerheid ook nog de omliggende rekken af, maar geen fiets.
Wel een tas.
De tas lag achterop een oud barrel. Midden in één van de drukste uitgaanscentra van de stad. En in het kwartier dat we naar de fiets zochten kwam er niemand voorbij die zich aandiende als rechtmatige eigenaar. Dat vond ik vrij eigenaardig. De tas had een dusdanige grootte dat je hem niet snel zou vergeten. En hij zag er ook niet uit als dat hij maar 3 keer per jaar gebruikt werd. Het besluit om in de tas te kijken was snel genomen. Uit de agenda bleek dat de tas in Lisse thuishoorde. Naar een mobiel bellen? Had gekund, maar die zat ook in de tas. Ik ben zo'n iemand die is opgevoed dat je niet meer om half twee des nachts naar een vreemde belt, dus ik besloot om de tas mee naar huis te nemen om de volgende ochtend vroeg te bellen.
De rechtmatige eigenaresse was dolgelukkig. Alles zat er nog in: sleutels, rijbewijs, agenda, bril, portemonnee. Alleen het geld was verdwenen. 's Avonds is ze langs gekomen met een prachtige bos tulpen om mij nogmaals deelgenoot in haar vreugde te maken en haar tas op te halen. Tijdens een kop thee werden we het er over eens dat ondanks dat het boeven zijn, het wel nette boefjes zijn. Eerst een tas leeghalen op zoek naar geld, vervolgens alles er weer instoppen en ergens te vondeling leggen in de hoop dat iemand de tas weer vindt.
De tas lag achterop een oud barrel. Midden in één van de drukste uitgaanscentra van de stad. En in het kwartier dat we naar de fiets zochten kwam er niemand voorbij die zich aandiende als rechtmatige eigenaar. Dat vond ik vrij eigenaardig. De tas had een dusdanige grootte dat je hem niet snel zou vergeten. En hij zag er ook niet uit als dat hij maar 3 keer per jaar gebruikt werd. Het besluit om in de tas te kijken was snel genomen. Uit de agenda bleek dat de tas in Lisse thuishoorde. Naar een mobiel bellen? Had gekund, maar die zat ook in de tas. Ik ben zo'n iemand die is opgevoed dat je niet meer om half twee des nachts naar een vreemde belt, dus ik besloot om de tas mee naar huis te nemen om de volgende ochtend vroeg te bellen.
De rechtmatige eigenaresse was dolgelukkig. Alles zat er nog in: sleutels, rijbewijs, agenda, bril, portemonnee. Alleen het geld was verdwenen. 's Avonds is ze langs gekomen met een prachtige bos tulpen om mij nogmaals deelgenoot in haar vreugde te maken en haar tas op te halen. Tijdens een kop thee werden we het er over eens dat ondanks dat het boeven zijn, het wel nette boefjes zijn. Eerst een tas leeghalen op zoek naar geld, vervolgens alles er weer instoppen en ergens te vondeling leggen in de hoop dat iemand de tas weer vindt.
Helaas wisten de fietsendieven niet hoe het hoort...