Er zijn van die momenten in de natuur die je spontaan maar één of twee keer in je leven ziet. En wanneer je dan getuige bent van zo'n voorval dien je dit ook te beschouwen als een cadeautje van moeder Natuur. Of een voorrecht zo je wilt.
Vandaag kreeg ik zo'n cadeau.
In mijn tuin, tussen de klimop en hop heeft mevrouw ruisspin haar web geweven. Ik laat haar maar, want zolang ze daar zit, zit ze niemand in de weg. Af en toe probeert ze wel eens een oversteek te maken naar de muur aan de overkant waarbij ze dwars over het terras haar draden uit te gooien, maar die poging weet ik elke keer weer te verijdelen door de glimmende draad voorzichtig te breken.
Maar vandaag gebeurt er iets wonderbaarlijks. Ik mocht getuige zijn van de opruimbui van mevrouw.
Door een zachte late zomerbries was er een grote pluis in haar web gewaaid. En deze grote pluis zat natuurlijk met al zijn grote haren verstrikt in de kleverige draden. Op hoge poten komt mevrouw het vuil bekijken. Het lijkt wel of ze eerst 'proeft' of het misschien eetbaar is door met haar twee voorpoten langs een paar haren te strijken en deze dan naar haar mond te brengen. De grote pluis is niet eetbaar bevonden, en dan begint het reinigen van haar woonstee.
Met twee poten houdt ze de pluis in de lucht, terwijl haar andere poten voorzichtig de haren van de pluis uit het web losmaken en bevochtigen met een "antikleefmiddel". En verdomd, het werkt.
Zelfs als er wederom een zacht briesje door haar web speelt blijven de haren van de pluis uit het web.
Na een luttele minuut is de pluis uit het web verwijderd, en gooit mevrouw gedecideerd de troep naar beneden. Fluks herstelt ze hier en daar een draad om dan weer naar het midden van haar web te wandelen.
Wachtend op een prooi...
(augustus 2006)