Vroeger, toen ik klein was, waren donzen dekbedden nog niet bepaald gangbaar. Ik ben nog zo’n meisje dat is opgegroeid onder een laken en een wollen deken.
Niet dat ik dat erg vind hoor.
Mijn moeder daarentegen had wel wat bezwaar. En dat kwam voornamelijk door mijn gedrag met de oranje deken. De groene deken was van hetzelfde merk, maar daar deed ik ’t vreemd genoeg niet mee. Nee, mijn oranje deken was aan de bovenranden in het midden kaal. Hoe je de deken ook wendde of keerde, er waren vier kale plekken aan de korte zijdes. Wat deed ik dan? Naast alle knuffelberen en katten in bed wilde ik nog meer zachte dingen bij me hebben. Elke avond trok ik een paar pluisjes wol van de deken, hield die tussen duim en wijsvinger en streek de wollepluis zachtjes tussen mijn neus en lip. Blijkbaar was de oranje deken hiervoor dus geschikter dan de groene.
Vandaag bij het vilten trok ik een irritante pluk wol uit de lont. Bij het opruimen viel deze pluk op de grond. Ik raapte ‘m op en in een reflex streek ik ‘m tussen neus en lip. De vertrouwde geur van wol bracht mij weer terug in de tijd: opeens was ik weer een klein meisje in bed onder een oranje deken.
De wollepluis ligt nu op mijn hoofdkussen…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten