(raku?)POT

Zoals eerder vermeld zit mijn vader graag met zijn handen in de klei. Ik niet. Ik zit liever tot mijn ellebogen in de zeep. Toch ben ik gefascineerd door het materiaal klei. Als het gebakken is, is het stevig, hard en toch breekbaar. Vilt kan allesbehalve breekbaar zijn. Oja, en waterdicht. 

Omdat ik vandaag met mijn eerste 3D werkstuk aan de gang ga, zoek ik mijn inspiratie dicht bij huis. Niet te moeilijk, niet te groot. Bij een kop koffie zie ik voor me hoe de pot moet worden. Een zwarte buitenkant en de mooie nieuwe turkooizen wol voor de binnenkant. De kleur lijkt wel een beetje op een Raku glazuur. In mijn hoofd ziet het er prachtig uit. Nu de uitvoering nog.

Eerst knip ik een mal en leg daar de pot omheen. Omdat ik weet dat ik dun kan leggen wil ik deze pot eens dik leggen om te zien hoe dat gaat. Ik merk dat dit erg prettig werkt, en besluit dat ik in het vervolg dikker ga leggen. Vervolgens plaats ik het natte werk op een vorm en wrijf me een ongeluk. De wol krimpt zienderogen en blijft goed in vorm. Ook als ik de pot van de vorm af haal!