Vandaag mocht Cookie voor het eerst naar buiten!
Ik vond het best wel een beetje eng, want je kent Cookie hé, als de deur open gaat stormt ‘ie naar buiten. Ik hoopte maar dat ‘ie in een vreemde omgeving iets minder onstuimig is.
Nadat ik me had aangekleed (als Cookie ineens zou verdwijnen wil ik natuurlijk niet in pyjama over straat hé?) heb ik een paar afspraken met Cookie gemaakt. Of ‘ie echt luisterde weet ik niet: je mag naar buiten, we blijven in de tuinen die gemakkelijk te bereiken zijn en vanaf 11 uur ’s avonds ben je binnen. Ik zie wel wat er van is blijven hangen…
En waarom Cookie niet luisterde? Volgens mij had ‘ie ergens opgevangen dat vandaag de eerste “naar-buiten-dag” zou zijn, dus hij stond miauwend voor de keukendeur.
“Op hoop van zegen” doe ik de deur open.
En zie, Cookie vliegt niet naar buiten, maar steekt met een plots verstilde mauw nog in zijn keel eens voorzichtig zijn neus naar buiten.
Terwijl hij zijn eerte stapjes in de tuin zet zwiept zijn staart heftig heen en weer van spanning en ligt zijn buik bijna op de grond.
Nadat Cookie eerst een beetje over de paden in de tuin heeft gelopen, besluit meneer dat de tuin van de buurvrouw ook een leuk uitstapje is. Dus hij achterin de tuin met een soepele sprong naar de tuin van de buren. Er staan nergens hekken, dus dat gaat makkelijk hé!
Ondertussen is Jiri ook maar eens naar buiten gekomen, want: “ik moet natuurlijk wel een beetje in de gaten houden wat die rooie doet”.
Enthousiast volgt Jiri precies hetzelfde spoor waar Cookie heeft gelopen (ja, ook zij hebben vandaag een speurtocht gedaan!).
We vinden het alledrie geloof ik best spannend, dus ik roep Cookie, zodat hij weet waar ik ben en waar zijn huisje-voor-nu is.
Hij spitst zijn oren, kijkt mijn richting op met een geruststellende blik (ik loop echt niet in zeven sloten tegelijk hoor!) en snuffelt rustig door.
En dan komt hij terug, kijk, zo:
Hij komt een kopje geven en gaat verder op onderzoek uit. En terwijl meneer ook eens een voorzichtige blik in de tuin van de andere buurvrouw werpt, komt Jiri op dezelfde weg terug als Cookie:
Gelukkig voor mijn rust regent het vandaag nogal. Dus bij de eerste spetters zijn allebei de poezenheren binnen. We zitten alledrie aan of bij de eettafel: Jiri op schoot en Cookie trots en voldaan aan mijn voeten. Zodra het is opgeklaard gaan ze weer naar buiten, om bij de eerste druppel weer naar binnen te komen.
Zo heeft Cookie dus geleerd waar zijn “huisje-voor-nu” is en weet ik dat hij gewoon weer binnen komt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten